Thursday, May 25, 2006

..ถึงก่อน มีสิทธิ์ก่อน..


ดิฉันเริ่มงานประมาณเจ็ดโมงเช้าค่ะ ถ้าอยู่เวรเช้า..

โดยปกติจะตื่นนอนประมาณหกโมง ใช้เวลาเตรียมตัวก่อนไปทำงานประมาณหนึ่งชั่วโมง เนื่องจากที่พักอยู่ใกล้ๆที่ทำงาน ถ้ามีเวลาสักนิดสักหน่อยก็จะมักจะหาอะไรรับประทานรองท้องก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตาลุยงาน แต่ถ้าไม่มีเวลาก็นู่นเลย สิบเอ็ดโมง หรือไม่ก็เที่ยงวัน ขึ้นอยู่กับปริมาณงานว่ามากน้อยแค่ไหน

รุ่งเช้าของวันทำงานทุกวันจะเห็นว่า บริเวณบาทวิถีด้านหน้าโรงพยาบาลจะมีอาหารการกินเรียงราย ล่อตาล่อใจ และยั่วน้ำลาย ของเหล่าผู้ที่สัญจรไปมาบริเวณนั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่ทำงานในโรงพยาบาลเอง หรือไม่ก็อาคารสำนักงานต่างๆ ซึ่งก็มีหลายสำนักทีเดียวในย่านนี้

หนึ่งในอาหารสุดฮิตที่ติดทำเนียบ ของเหล่าคนทำงาน นั่นก็คือข้าวเหนียวหมูทอดนั่นเอง แถวนี้จะมีหลายเจ้า ไม่แน่ใจว่าเดี๋ยวนี้เข้าทำแฟรนไชด์ หมูทอดกันหรือเปล่า เพราะสังเกตจากลักษณะของรถเข็นแล้ว ดูเหมือนๆกันอยู่หลายเจ้า และก็ทำขายทั่วทุกหัวระแหง ย่านไหนมีอาคารสำนักงาน ย่านนั้นมักจะมีหมูทอดตามมาเสมอ เข้าใจว่าขั้นตอนการรับประทานไม่ยุ่งยากนัก

ถ้าใครสังเกตดีๆจะเห็นว่า หมูทอดที่ขายในบริเวณเดียวกันจะมีรูปลักษณ์และรสชาติไม่เหมือนกันเสียทีเดียว ยกตัวอย่างในบริเวณที่เป็นที่ตั้งของที่ทำงานของดิฉัน หมูทอดจะมี 3เจ้า เจ้าแรกนั้นจะทอดหมูแล้วใส่กระเทียมเยอะๆ เข้าใจว่า น่าจะใช่ชื่อว่า หมูทอดกระเทียมพริกไทย เจ้านี้ก็อร่อย คนรอเยอะ เพราะขายเป็นเจ้าแรกในแถบนี้ เสียอยู่อย่างเดียว นั่นคือพอรับประทานจนหมดถุง แล้วจะรู้สึกกระหายน้ำเป็นกำลัง อีกเจ้าหนึ่งมาแรงไม่แพ้กัน เจ้านี้ทอดหมูแบบแห้งๆ ไม่ใส่กระเทียม ลักษณะเหมือนเราทอดที่บ้าน เน้นหมูล้วนๆ ติดมันเล็กน้อย รสชาติออกเค็มๆ แต่พอรับประทานกับ ข้าวเหนียวล่ะก้อ ดิฉันว่ารสชาติกำลังพอดีเลยแหละ

ส่วนเจ้าสุดท้าย น้องเล็ก แต่ก็มาแรงเหมือนกัน เจ้านี้ ขายหลายอย่างมีทั้งหมูติดมัน ทอดให้เป็นหมูกรอบ เธอจะใช้หมูสามชั้น (จริงๆดิฉันก็ไม่ได้นับชั้นหรอกค่ะ เขาเรียกกันอย่างนั้น ดิฉันก็เรียกตามไปด้วย) ทอดจนเหลืองกรอบ รสชาติกำลังดี แต่ถ้ารับประทานมากๆหรือบ่อยๆ ก็เลี่ยนได้เป็นธรรมดา เผลอๆ มันจากสามชั้น ก็อาจจะย้ายที่มาเป็นชั้นที่หน้าท้องและคางของผู้รับประทานก็ได้

คนไทยเรานี่โชคดีนะคะ อาหารการกินหารับประทานได้ง่ายมาก อยู่ที่ไหนก็มีอาหารการกินอันอุดม เช้าวันหนึ่งดิฉันแวะซื้อหมูทอด เจ้าประจำ ระหว่างที่ยืนรอแม่ค้าหั่นหมูกรอบอยู่ ทันใดนั้นเอง มีชายคนหนึ่งท่าทางรีบมาก ขอซื้อหมูทอดเหมือนกัน แล้วแม่ค้าก็หยุดหั่นหมูกรอบของดิฉัน แล้วขายหมูทอดให้ชายคนนั้นก่อน จากนั้นเขาคนนั้นก็รีบเดินไปอย่างไม่แยแส อะไร ดิฉันก็เป็นงง ดีที่ยังอารมณ์ปกติ นี่ถ้าโมโหหิวคงต่อว่าแม่ค้าและผู้ชายคนนั้นไปแล้ว เพราะดิฉันเองก็รีบไปทำงานเหมือนกัน

เห็นอยู่บ่อยๆนะคะ เหตุการณ์แบบที่ดิฉันพบเจอ ส่อให้เห็นว่า คนๆนั้นไม่ค่อยมีระเบียบ ไม่เคารพสิทธิของผู้อื่น คนแบบนี้คงไม่รู้จักคำว่า in a queue มาก่อนอย่างแน่นอน แย่นะคะ เจอคนแบบนี้

ว่าแล้วดิฉันขอตัวไปกินหมูทอดให้หายแค้นก่อนนะคะ ..


( ภาพ : Country Girl โดย Robert Duncan )

6 Comments:

At 3:26 AM, Blogger PaTTaMONE said...

กำลัง..จินตนาการ..
ถึงหมูทอดอย่าง..เพลิดเพลิน..

ไหงมีคนมาแซงหน้า...ไปซะได้..
แย่จริง..จริง..

เดี๋ยวนี้..สังคมนี้แข่งขันแย่งชิง..กันสูงจริงจริงนะคะ..
แค่เข้าคิว..รอ..แค่นี้..ยังไม่ทำ..

..
ว้า...อยากกินด้วยจัง..น่าอร่อย...หุๆ..>.<

 
At 9:26 AM, Anonymous someone said...

อืม!! หอมหมูทอด อยากกิน อยากกิน แต่ของใครก็ไม่เด็ดเท่าของแม่ (ตามความเห็นส่วนตัว)มาชวนหิวแต่เช้าเลย ขอกาแฟกะหมูทอดได้ป่าว :-)
เป็นความเห็นแก่ตัวของคน ไม่ได้คิดเล้ยว่าคนอื่นเขาก็รีบเป็นเหมือนกัน ใครมาก่อนก็ควรจะได้ก่อนสินะ ..เป็นเราคงจะบอกแม่ค้าว่า ไม่ตามคิวเหรอ? ..
//very nice music :-) cheers!!

 
At 9:37 PM, Blogger hospitalgirl said...

สวัสดีค่ะน้องปัทม์..นึกถึงตาคนนั้นแล้วพี่ก็อยากจะยื่นขาออกไปข้างหน้า รีบนักก้อยากให้สะดุดขาพี่ล้มซะเลย อิอิอิ..ดีมั้ยคะ (จริงๆเราก็รีบนะ ไม่นึกถึงคนอื่นบ้างเลย พวกเห็นแก่ตัวแบบนี้ทำให้พี่เซ็งจริงๆค่ะ

 
At 9:44 PM, Blogger hospitalgirl said...

สวัสดีตอนค่ำๆค่ะคุณ someone..เห็นด้วยที่บอกว่าคนมาก่อนต้องได้ก่อน..ทั้งแม่ค้าแล้วก็คนซื้อคนนั้นก็เหลือเกิ๊นนน...มันน่านัก นี่เมย์เลยไม่ซื้อเจ้านี้อีกเลยค่ะ เพราะมันเซ็ง// หมูทอดที่บอกว่าเด็ดน่ะของคุแม่ของ คุณ someone เหรอคะ เมย์ว่า แม่เมย์ทำกับข้าวได้อร่อยที่ซู๊ดดดด เลยนะคะ อิอิอิ

 
At 11:00 AM, Anonymous someone said...

สวัสดีตอนเช้าคุณเมย์ หิวหมูทอดจัง ตื่นสายไม่ทันอ้อนแม่ให้ทำให้ทาน ต้องมาทำงานซะก่อน แม่ทำหมูแดดเดียวอร่อยด้วยนะจะบอกให้ เป็นกับแกล้มชั้นยอดเลย อิอิ ..คุณแม่คุณเมย์ทำกับข้าวอร่อยจริงๆ เหรอ อย่างนี้ต้องพิสูจน์ อิอิ //สถานที่ที่บอกไปน่ะ เป็นที่เคยเกิดน้ำท่วม-โคลนถล่มมาแล้วน่ะ คราวนี้เกิดแถวบ้านช่อแฮ ด้วยนี่แต่ไม่มากเท่าแถวลับแล.. คุณแม่ล้างบ้านเสร็จยังจะได้ไปช่วยเอาแรงงานเข้าแลกกับอาหาร อิอิ ..เห็นแก่กินง่ะ :-) สุขสันต์วันทำงาน

 
At 11:24 AM, Blogger hospitalgirl said...

ใช่ค่ะคุณ someone แถวนั้นโชคดีกว่าแถวลับแลเยอะ โดยเฉพาะบ้านน้ำรี อะไรสักอย่างนี่แหละ เห็นแล้วน่าสงสารจริงๆ...ผลมาจากอะไรหลายๆอย่างนะคะ พูดไปก็เท่านั้นแหละ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วนี่ แต่น่าอายในฐานะเกิดที่ จ.แพร่ เรื่องซุงท่อนใหญ่ๆ ที่ลอยมาเป็นแพ เห็นแล้วรู้สึกเป็นความอัปยศอดสูของชาวแพร่จริงๆ เฮ้อ!! // เรื่องทำอาหารแม่ทำอร่อยที่สุกในโลก จริงนะคะ

 

Post a Comment

<< Home